ben aslında varım.

çuf çuf çuf.

doğarken hepimizin televizyon kumandasına benzeyen bir şeyi oluyor. onunla kanallarımızı değiştirebiliyor, sesimizi açıp kapatabiliyoruz ve daha çeşitli şeyler… mesela bazen konuşma dilimizi değiştiriyoruz, bazen altyazı ekliyoruz söylediklerimizi insanlara telaffuz eden. aslında bu kumandalarla yapamayacağımız hiçbir şey yok öyle diyelim. biz hayatta aşamalar atladıkça bu kumandaların başka özelliklerini öğreniyoruz. şifresini çözdüğümüz özelliği kullanabilir hale geliyoruz. bütün şifreler farkındalıkla çözülüyor. kumandayı kullanırken unutulmaması gereken şey, onunla her şeyi yapabiliriz. durabilir, devam edebilir, gerekirse tekrar durabilir hatta hep durabiliriz. gidebilir, kalabilir, sevebilir, sevmeyebiliriz. yani kısacası, yapabileceğimiz her şeyi yapmayabiliriz de ve yapamayacağımızı düşündüğümüz her şeyi yapabiliriz aslında. “ben böyleyim”ler biter o zaman bitmesi gerekiyorsa ya da “ben böyleyim”ler başlar eğer başlaması gerekiyorsa? önyargıları yıkmaktan bahsediyorum evet. önce kendini toplumdan ve bütün kurallarından soyutlayıp, sadece sen olmanın nasıl bir şey olduğunu hatırlamaktan. öğrendiğin her şeyi unutmaktan ve hepsini yeniden öğrenmekten bahsediyorum. önyargısız, üstünde düşünerek, kendine dürüst olarak. neyin olması ve neyin olmaması gerektiğini düşünmeye başlayalım diyorum. siz demiyorum biz diyorum, hepimiz. kendi gücünü yakından tanırsa insanoğlu, dünyadaki saplantılı güç çılgınlığı da biter belki?

kumandayı kullanmayı yüz yıllar önce keşfedenler, bize aynı kumandaya sahip olduğumuzu unutturdular.

değişim çok güzel gelsenize?

la la la. la minör.

hiç uyumamak ve her şeye oturduğum yerden şahit olmak isterdim. göz kapaklarım bana itaat etsin ve gözlerim görerek baksın. düşündüğüm tüm muhteşem şeyler ve hissettiğim en aykırı duygular bazen saklanmasalardı ben de o en derinde taşıdığım tatminkarsızlığı ve onun ucuna dokunan huzursuzluğu yaşamazdım. biliyorum ki müzik hissetmem gereken bütün duyguları tanıştırıyor benimle. fazla mesai harcamıyorum insanlarla, gündemle, acıyla, sevinçle, aşkla, ihanetle, öfkeyle ve diğerleriyle. beni minörlerden korkutan adamlara inat minör bir kadınım ben nihayetinde. küçüğüm bir kere. bütün büyüklüklerime, anlayışıma, başkaldırışıma, bütün orospuluğuma, kabullenmeyişime ve masumluğuma rağmen öyle küçüğüm ki inanamıyorum. ve öyle samimi ki hissettiğim her saniye, müzik gibi, aslında en gerçek acı ve sevinç gibi. kelimeler gibi ve en anlamlı cümleler gibi. bir ayak sesiyle dağılıveren yalnızlıklar gibi. o kadar ani ve beklenmedik ki. 

biz hepimiz zamirleriz.

daha önce söylenmiş sözlerden anlamlar çıkaramıyorum bazen, hepsi o kadar eskimiş ki. sanki hepsinin üzerinde defalarca düşünülmüş ve aynı şeyleri tekrar tekrar düşünmenin anlamı yok gibi. yeni şeyler düşünmekten ise tedirgin oluyorum bazen. alışmam ve alıştırmam uzun sürüyor. ve bazen eskilerden keyif alıyorum, sadece hatırlamaktan ve hatırlatmaktan. sonra bazen kurduğum ve kuramadığım cümlelerden ötürü pişmanlık hissediyorum. bazen kafam çok güzel olsun ve her şeyi sadece bir kişiye anlatayım istiyorum. her şeyi sadece o bilsin ve anlasın. bazen sahip olduğum en güzel şeylerden bile sıkılıyorum. bir gerçek var ki ben sadece müzikten sıkılmıyorum. müziğin en çok içine girdiğim zamanlarda bile ona istediğim kadar ulaşamadığımı biliyorum ve üzülüyorum ama aynı zamanda seviniyorum çünkü müzik belki de sonunu bilmediğimiz en güzel şey ve ona bu yüzden bu kadar büyük bir aşk duyuyorum. ben bazen bir şeylere o kadar sinirleniyorum ki, uğruna cinayet işleyebileceğim canlılara bile çok kötü davranıyorum. sonra ben bazen gerçekten hiçbir şeyi anlayamıyorum. kötüler neden kötü, iyiler neden iyi. neyse soru değil. çünkü “siz” varsınız ve “biz” varız ve “sen” varsın ve “ben” varım ve “onlar” var. hiçbirimiz olmasaydık da ben, sen, o, biz, siz ve onlar olacaktı. olacaktık. 

dağınık.

ruhum öyle bir yükseliyor ki hiçbiriniz durduramazsınız ve anlayamazsınız bana neler olduğunu. sığamadığım odalardan sığındığım yüzlere kaçıyorum ve onları izlemeyi delicesine seviyorum. her çizgisini ezberledim gizlice. başka odalarda zor nefes alıyorum. o kadar ki, aynı cümleleri kurmaktan bile korkuyorum. farklı cümleler aynı anlamlara gelmesin diye uğraşıyorum. bir şarkıdan yardım dileniyorum uykularıma eşlik etmesi için, o ise hayallerimi harekete geçirip uykularımla dalga geçiyor adeta. aslında öyle mutluyum ki. acıya eğilimli bünyeler lütfen acı çektiğimi düşünmesin. bazı şeyler eksik sadece. ah işte burda tıkanıyorum. çünkü hepinize içten içe gerizekalı muamelesi yapıyorum. benden nefret etmeniz için harika bir sebep. bir kağıt ve birkaç parça eşya yardımcı oluyor anlamama. bir süre anlayıp sonra unutuyorum. ben yazmazsam hepsini unutuyorum. iyi ve kötü, doğru ve yanlış. ben sizi unutalı çok oldu. sizi düşünmeye ihtiyacım olmadığını biraz düşündüm ve sonunda anladım, zor olmadı. ben bu dünyanın en dürüst yalancılarından biriyim. kendimden başka kimseye kıyamayacak kadar ruh hastası olmayı büyüklerimden öğrendim. kaç defa anlayamadan geçip gideceğimin veya yeniden anlayacağımın hesabını yapamayacağım gibi kendimi aşan sözler de veremem. işte yine o akor. bana biraz yalnız kalmam gerektiğini söylüyor.

yine minör.

ben çevremi saran bu melankoli enerjisinden çok sıkıldım. bu bana aşılanan kültürü şiddetle reddedesim ve bütün kültlere ana avrat sövesim var. bütün şarkıların sözlerini kendi hayatlarına uyarlayan duygusallardan, tartışmalara alınganlıklarını ve tatmin edilme beklentilerini katan kapris sevdalılarından, anlamayı ve anlaşılmayı bu kadar zor hale getiren serbest bırakılamayan beyinlerden yoruldum. 

hayatım ve hayatımdaki konuklar arasındaki kavgadan yoruldum. verilen yere ve ayrılan zamana saygı duymayan oyunculara replik vermekten usandım. 

bu hayatın baş rolünde ben varım, siz ise buna bencillik diyorsunuz. bırakın siz beni anlaşılır olmaya zorlamayın, ben de sizi anlamaya zorlamam o zaman. belki zamanla bir bakmışız artık hepimiz anlıyoruz. 

sonra belki bir bakarım sizden biri olmamayı başarmışım. o zaman özümü ilk defa bulurum belki.

bir itiraf:

kız arkadaşlarımın yanında örgü örmekten nefret ederim. çünkü örgü örüyorsam canım gerçekten örmek istemiştir. yanımda kız arkadaşım varsa benim ördüğümü görünce onun da canı eline yün ve şiş almak ister. sonra ne ördüğünü bilmeden yavaş yavaş örmeye başlar. o sırada sürekli “böyle miydi yea bi baksana” diye sorar. sonra sürekli hatalar yapıp ördüğü şeyi bok eder bana düzelttirir. böylece ben örgü örmek istediğime pişman olurum.